Appel-ellende

Zo raar weer die Tweebeners. Zetten ze een prachtig nieuw mandje neer voor mij, op zich heel vriendelijk, gooien z m vol met appels! Ben ik dus uren bezig geweest om die stuk voor stuk eruit te tikken. Maar nu kan ik lekker slapen in mijn nieuwe mandje.

POEKIE!

De brutaliteit. Een niet kraanvers bakje water, soi. Voer van de Aldi, alla. Taaie brokjes, ook mee te leven. Maar dat ik niet netjes bij mijn naam genoemd wordt, dat pik ik niet. Ik heet Meneer Jansen, zo staat dat in mijn kattenpaspoort, en zo'n moeilijke naam is dat echt niet. Maar keer op keer word ik 'Poekie' genoemd. 'Poekie', dat klinkt toch als het uithoesten van een haarbal? Vannacht maar weer eens de handdoeken uit de kast gegooid als protestactie. Maar die simpele zielen snappen dat natuurlijk niet. De reactie: Foei....Poekie.

Zwaartekracht

Echt een prachtige uitvinding die zwaartekracht. Ik kan er geen genoeg van krijgen om op de tafel te springen en met een welgemikte tik iets naar de grond te dirigeren. Lievelingsobjecten: mobiele telefoons, glazen, vazen, brillen en kopjes. Heerlijk.

Het Ergste Scheldwoord

De tweebenige huisgenoten hebben weer es ruzie. Ik moet ze toch echt eens duidelijk maken dat dit niet kan tijdens mijn dutjes. Meestal loopt het met een sisser af, maar vandaag heeft die met hakken het ergste woord gebruikt dat ik ken. Dan moet die met beenhaar wel iets heel naars hebben gedaan. Eikel, hufter, monster, lul, ik heb het allemaal gehoord. Maar dit....ze zei het echt: HOND